Το αφιέρωμα στον Michael Jordan συνεχίζεται με το δεύτερο κεφάλαιο: τα χρόνια του North Carolina, το πρώτο "the shot", η μάχη με τον Γκάλη και η ιστορική γκάφα του 1984.
Το καλοκαίρι του 1981, ο Michael Jordan κατέφθασε στο Chapel Hill, όπου τον περίμενε ο Dean Smith. Η πρώτη συνάντησή του με το διάσημο προπονητή του NCAA ξεκαθάρισε τους ρόλους των δύο ανδρών μέσα στην ομάδα της Νορθ Καρολάινα: «Εδώ εγώ διατάζω κι εσύ εκτελείς», τόνισε ο Smith, θέλοντας να κόψει αμέσως τον αέρα του 18άχρονου Michael, ο οποίος έσκυψε το κεφάλι, δείχνοντας ότι καταλαβαίνει και ότι συμφωνεί, προφανώς επειδή δεν ήταν αλαζόνας και εγωιστής – τουλάχιστον όχι εκείνη την εποχή.
Όταν ύστερα από αρκετά χρόνια τέθηκε το ερώτημα «ποιος έπαιξε την καλύτερη άμυνα απέναντι στον Jordan;», ουδείς ασχολήθηκε με τα… κατά συρροή θύματα του «Air» στο ΝΒΑ (Γκρεγκ Ίλο, Μπράιαν Ράσελ, Τζον Σταρκς, Ντέρικ Χάρπερ, Νταν Μάρλι κ.ά.).
Ο καλύτερος αμυντικός που αντιμετώπισε ποτέ ο Jordan ήταν ο Ντιν Σμιθ, ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να τον κρατήσει στους 20 πόντους κάθε βράδυ! Η απόδειξη; Την τελευταία χρονιά του με τους Tarheels, ο Jordan είχε μόλις 19,6 πόντους μ.ό., ενώ την πρώτη σεζόν του στο ΝΒΑ με τους Chicago Bulls εκτοξεύτηκε στους 28,2 πόντους μ.ό.! Προφανώς απελευθερώθηκε ο ταύρος μέσα του, μετά τη μακρά φυλάκισή του στην κολεγιακή πειθαρχία του North Carolina...
Το πρώτο "the shot"
Η πρώτη χρονιά στο ΝCAA επιφύλασσε το καλύτερο για το τέλος: ο Jordan σεβόταν υπερβολικά τους αρχαιότερους και περισσότερο έμπειρους James Worthy και Sam Perkins, αρκούμενος σε έναν τρίτο ρόλο μέσα στην ομάδα. Όμως το σταρ σίστεμ τον είχε ξεχωρίσει από τότε και περίμενε καρτερικά την κατάλληλη στιγμή για να του δώσει μια θέση στο πάνθεον των αστέρων.
Δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία από τον τελικό του NCAA το 1982, μπροστά σε 60.000 ανθρώπους, οι οποίοι κατέκλυσαν το Louisiana Superdome της Νέας Ορλεάνης για να παρακολουθήσουν τον αγώνα Georgetown– North Carolina.
Απέμεναν 31 δευτερόλεπτα για το τέλος του τελικού και οι Tarheels βρίσκονταν πίσω στο σκορ με 62-61. Ο Smith κάλεσε τάιμ άουτ και στη διάρκειά του σχεδίασε ένα σύστημα με αποδέκτες είτε τον Perkins είτε τον Worthy. Όμως, μόλις οι μπασκετμπολίστες των δύο ομάδων επέστρεψαν στο παρκέ, ο τεχνικός του North Carolina λειτούργησε ως άλλος Κύρος Γρανάζης.
Ο Smith τράβηξε τον Jordan κοντά του, του είπε «κάνε εσύ το σουτ, Michael, πάρε την μπάλα και βάλ’ τη στο καλάθι» και γέλασε πονηρά. Η άμυνα του Georgetown προσαρμόστηκε πάνω στους Worthy και Perkins και η μπάλα κατέληξε στον αμαρκάριστο Jordan, ο οποίος από τα 4,5 μέτρα το… μπουμπούνισε, χαρίζοντας τον τίτλο στους Tarheels!
Ήταν 29 Μαρτίου του 1982, η βραδιά που το ελπιδοφόρο αγόρι από το Λέινι έγινε ο σούπερ ήρωας του Νορθ Καρολάινα.
Όταν συνάντησε τον... Γκάλη
Η φήμη του Jordan εξαπλώθηκε με τη μορφή αστραπής σε κάθε άκρη της Γης, και μάλιστα σε μια εποχή χωρίς την αμεσότητα και την ταχύτητα μετάδοσης των ειδήσεων που προσφέρει στις ημέρες μας το Internet. Ήρθε και στην Ελλάδα, τον Οκτώβριο του 1983, για να μετάσχει με το κολέγιό του στο τουρνουά «Δημήτρια», στη Θεσσαλονίκη.
Η συνεύρεσή του με τον Νίκο Γκάλη ήταν ένα γεγονός που δεν θα σβηστεί ποτέ από τη μνήμη των (τυχερών) παρευρισκομένων, όπως διαχρονική και αμίμητη παραμένει η ατάκα του Σωτήρη Σακελλαρίου, ο οποίος αντιμετώπισε τον Jordan στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ, σε έναν αγώνα της Εθνικής Ελλάδος με το North Carolina: «Δεν ξέρω για εσάς, όμως εγώ ορκίζομαι ότι είδα στη σόλα του παπουτσιού του τι νούμερο φοράει»,αναφώνησε ο Έλληνας διεθνής ύστερα από ένα κάρφωμα του «Air», ο οποίος περπάτησε στον αέρα, απογειωμένος από τη γραμμή του φάουλ!
Οι Έλληνες είχαν την τύχη να δουν το περίφημο Air Jordan Dunk προτού ο αέρινος Μάικλ το… προσφέρει στους συμπατριώτες του σε διαγωνισμό καρφωμάτων του ΝΒΑ.
Η μεγαλύτερη γκάφα της ιστορίας
Το καλοκαίρι του 1984, ο Jordan προετοιμαζόταν για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του και ονειρευόταν το δικό του πάρτι μέσα στο Φόρουμ του Λος Άντζελες! Η ψυχοφθόρα διαδικασία του ντραφτ είχε ολοκληρωθεί και ο Jordan είχε επιλεγεί από τους Chicago Bulls, οι οποίοι δεν πίστευαν στην τύχη τους, αφού βρίσκονταν στο νούμερο 3 της επιλογής!
Συγκεκριμένα, η σειρά επιλογής ήταν: 1. Houston, 2. Portland, 3. Chicago. Όμως οι Blazers προτίμησαν τον Sam Bowie επειδή είχαν τον -μετέπειτα αποκαλούμενο Jordan της Δύσης- Clyde Drexler και ήθελαν έναν ψηλό, όμως την πάτησαν. Τα πήλινα πόδια του Bowie δεν ήταν δυνατόν να σηκώσουν το βάρος μιας φανέλας στο ΝΒΑ και οι Blazers βρέθηκαν σύντομα με βασικό σέντερ το χοντρό και όχι ιδιαίτερα ταλαντούχο Kevin Duckworth. Οι Rockets πάντως δικαιώθηκαν, τουλάχιστον εν μέρει, καθώς η επιλογή τους στο Νο1 ήταν ο Hackeem Olajuwon, ο οποίος οδήγησε το Χιούστον στην κατάκτηση δύο τίτλων (1994, 1995).
Χωρίς άγχος και έχοντας -παρά τις αντίθετες προβλέψεις- άψογη συνεργασία με τον αυταρχικό και οξύθυμο προπονητή της τότε εθνικής ομάδας των ΗΠΑ Μπόμπι Νάιτ, ο Jordan απόλαυσε την κατάκτηση του χρυσού Ολυμπιακού μεταλλίου, ήταν μάλιστα και ο πρώτος σκόρερ των Αγώνων (στους οποίους, όμως, δεν έλαβαν μέρος οι Ανατολικές χώρες λόγω του σοβιετικού μποϊκοτάζ) με 16,7 πόντους μ.ό. Δεν είχε καν πατήσει το πόδι του σε γήπεδο του ΝΒΑ κι όμως είχε ήδη κατακτήσει δύο σπάνιους τίτλους. Ο Jordan δεν ήταν πλέον ένα κολεγιόπαιδο, αλλά ένας εκ των κορυφαίων παικτών στον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου