Michael Jordan κεφάλαιο 3ο: Οι πτήσεις στους διαγωνισμούς καρφωμάτων, η αξέχαστη παράταση κόντρα στους Celtics στα playoffs του 1986 και οι μάχες με τους Pistons στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Τις πρώτες επτά σεζόν, το ΝΒΑ δεν ανήκε στον Michael Jordan. Πολλοί λένε ότι είναι υπερβολικό, όμως εκείνα τα χρόνια ο Jordan έκανε το… αγροτικό του στο ΝΒΑ, όπως άλλωστε γίνεται με όλους τους νεοσύλλεκτους της λίγκας. Δεν κατέκτησε τον τίτλο την πρώτη του χρονιά, όπως ο Magic Johnson. Δεν ήταν πλαισιωμένος από ταλαντούχους παίκτες, όπως ο Larry Bird. Και ήταν σίγουρα ο Νο1 στόχος των αμυντικών συστημάτων όλων των ομάδων με τις οποίες έπαιζαν οι Bulls. Μάλιστα, το Ντιτρόιτ είχε καταφύγει σε ένα πακέτο αμυντικών συστημάτων με την ονομασία Jordan Rules, με το οποίο είχε σκοπό να τον εκνευρίσει και να τον ελέγξει. Παρά το ότι ο Jordan απολάμβανε ουκ ολίγες ατομικές διακρίσεις στο πρώτο μέρος της καριέρας του, η δίψα του για τίτλο δεν ικανοποιήθηκε.
Τη δεύτερη σεζόν μάλιστα δεν είχε καν την ευκαιρία να τον διεκδικήσει. Μόλις στο τρίτο παιχνίδι της σεζόν, κόντρα στο Γκόλντεν Στέιτ, ο Jordan έσπασε ένα κόκαλο στο αριστερό του πόδι. Κατά τη διάρκεια της απραξίας των 64 αγώνων, ο Jordan έμοιαζε με θηρίο στο κλουβί, ενώ οι Bulls έχασαν περίπου 1.500.000 δολάρια από την πτώση των πωλήσεων στα εισιτήρια. Όμως ο Jordan έχασε κάτι σπουδαιότερο – και φυσικά αυτό δεν ήταν μόνο η δυνατότητά του να δουλεύει. Ήταν εκείνο για το οποίο ενδιαφερόταν περισσότερο απ’ όλα: το μπάσκετ! Έτσι, όταν μπήκε ο Μάρτιος και το πόδι του άρχισε να είναι καλύτερα, αποφάσισε πως είχε φτάσει η ώρα να επιστρέψει στο παρκέ. Κατά τη διάρκεια ενός φιλικού στο Τσάπελ Χιλ, ο Jordan απογειώθηκε από τη γραμμή των βολών και κάρφωσε με δύναμη. «Δεν ξέρετε πόσο καλά αισθάνθηκα τότε», δήλωσε αργότερα.
Όμως τον ιδιοκτήτη των Bulls, Jerry Reinsdorf, ποσώς τον ενδιέφερε. Εκνευρισμένος από το ότι ο Jordan θα ρίσκαρε μια υποτροπή παίζοντας στα τελευταία 15 παιχνίδια της κανονικής περιόδου, προσπάθησε να πείσει το νεαρό αστέρα να μείνει εκτός. «Αυτό που κάνει ο Michael δεν έχει νόημα», ήταν τα λόγια του ιδιοκτήτη των Bulls. Αν και μερικοί υποστήριζαν –άστοχα– ότι ο Jordan επέστρεφε για να τονώσει τις πωλήσεις των παπουτσιών του, ο ίδιος διαβεβαίωσε τους πάντες ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος.
Το καθισιό τον τρέλαινε και επιπλέον το πόδι του ήταν μια χαρά. Το μπάσκετ ήταν κάτι παραπάνω από δουλειά γι’ αυτόν. Ήταν το πάθος του. «Δεν έχουν νιώσει το μπάσκετ μέσα τους, όπως εγώ. Το αγαπάω σαν γυναίκα μου», έλεγε.
Στη σύντομη παρουσία των Bulls στα πλέι οφ με τη Βοστώνη διαπίστωσαν πόσο τέλειος ήταν αυτός ο γάμος. Ο Jordan στη σειρά των τριών αγώνων είχε μ.ό. 43,7 πόντους κόντρα στους Celtics, αλλά η έκρηξη ήρθε στο δεύτερο ματς, όπου σημείωσε 63 πόντους στην ήττα των Bulls ύστερα από δύο παρατάσεις, ένα ρεκόρ που κρατάει μέχρι σήμερα. Τότε ο Larry Bird είχε εκστομίσει την εκπληκτική ατάκα: «Νομίζω ότι είναι ο Θεός, μεταμφιεσμένος σε Michael Jordan!».
Σε μια φάση που έχει μείνει στα highlights του ΝΒΑ, ο Jordan πέρασε τον Bird, τον Dennis Johnson, τον Kevin McHale και τον Robert Parish, για να αφήσει την μπάλα στο καλάθι, γνωρίζοντας την αποθέωση στο θρυλικό Boston Garden.
«Καθόμουν στον πάγκο κι έλεγα, “ουάουουου! Τι σπουδαία παράσταση ήταν αυτή!”», ομολόγησε αργότερα ο προπονητής των Celtics, KC Jones.
Χάνοντας το MVP
Ο Jordan συνέχισε με τον ίδιο ζήλο την τρίτη χρονιά, με ρεκόρ καριέρας σε μ.ό. πόντων τους 37,1, ξεκινώντας ένα σερί 7 συνεχόμενων πρωτιών στο σκοράρισμα. Άνοιξε την περίοδο ’86-’87 με 50 πόντους και το ξεπέρασε εκείνη τη σεζόν με παιχνίδια όπου πέτυχε από 50, 53, 53, 56, 58, 61 και 61 πόντους! Ακόμα πιο εξωπραγματικό ήταν το σερί του με 9 συνεχόμενα ματς, όπου πέτυχε τουλάχιστον 40 πόντους. Ο μεγάλος άσσος Rick Barry έλεγε τότε με θαυμασμό: «Σε όλες μου τις μπασκετικές φαντασιώσεις, όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα τα πράγματα που κάνει ο Michael Jordan!» Όμως ο Jordan δεν αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίκτης εκείνη τη χρονιά. Ίσως να έφταιγε η έλλειψη ταλέντου στην ομάδα του. Αν οι Bulls είχαν κερδίσει περισσότερα από 40 ματς, ενδεχομένως να λάμβανε την ύψιστη ατομική διάκριση. Αντιθέτως, το τρόπαιο του MVP πήγε στον Magic Johnson, που ήταν και το πρώτο της καριέρας του. Μετά οι Bulls «ανταμείφθηκαν» με άλλη μια πρόωρη έξοδο από τα πλέι οφ από τα χέρια των Celtics.
Πάντως, και χωρίς το βραβείο του MVP, ο Jordan ήταν ανεπανάληπτος. Τα γήπεδα γέμιζαν αυτομάτως κάθε φορά που οι Bulls ήταν οι φιλοξενούμενοι και οι αντίπαλοι προπονητές και παίκτες βασάνιζαν το μυαλό και τη φαντασία τους για να βρουν τρόπους να περιγράψουν την κατάργηση των νόμων της βαρύτητας. Όπως ο σέντερ του Σαν Αντόνιο, Artis Gilmore: «Η ουσία του παιχνιδιού είναι να αναγκάσεις έναν παίκτη να κάνει ένα πράγμα, κάτι που δεν μπορεί να πράξει καλά. Όμως εγώ νομίζω πως ο Jordan δεν το έχει αυτό το ένα πράγμα». Αυτό που έκανε τον Jordan απρόβλεπτο και θεαματικό είναι ότι πολλές φορές απογειωνόταν χωρίς να έχει κι ο ίδιος την παραμικρή ιδέα για το πώς θα φτάσει στο καλάθι. Η τέχνη του συνδύαζε τον Julius Erving με τον Elgin Baylor, όμως ήταν κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς στα γήπεδα του μπάσκετ.
Ο Jordan είχε πει τότε, έπειτα από μια προπόνηση την περίοδο ’86-’87: «Μακάρι να σας έδειχνα το βίντεο από ένα κάρφωμα που έκανα στο Μιλγουόκι. Είναι σε αργή κίνηση και μοιάζω να απογειώνομαι! Σαν να μου έχει βάλει κάποιος φτερά… Ανατριχιάζω κάθε φορά που το βλέπω! Αναρωτιέμαι, πότε το άλμα γίνεται πέταγμα; Δεν έχω ακόμα την απάντηση».
Ίσως να την έλαβε μια μέρα πριν από το All Star Game του 1988, όταν μονομάχησε με τον Dominique Wilkins στο συναρπαστικότερο διαγωνισμό καρφωμάτων όλων των εποχών. Ο Wilkins, που είχε κερδίσει τον Jordan στο διαγωνισμό το 1985, και ο Jordan, που υπερασπιζόταν τον τίτλο του, δεν είχαν αναμετρηθεί από τότε. Ο Wilkins ήρθε με τα καλύτερα καρφώματα του, όμως ο Jordan είχε φυλάξει το κορυφαίο. Απογειώθηκε από τη γραμμή των βολών, «έσπασε» το χέρι του στον αέρα και κάρφωσε την μπάλα. Ήταν ο βασιλιάς.
Όμως εξακολουθούσε να παίζει σε μια ομάδα αδύναμη για τα πλέι οφ. Το Σικάγο έφτασε τις 50 νίκες εκείνη τη σεζόν και, επιτέλους, ο Jordan πήρε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη. Έγινε ο πρώτος (και τελευταίος) παίκτης που ήταν ταυτόχρονα πρώτος σκόρερ (μ.ό. 35 π.) και καλύτερος αμυντικός της χρονιάς. Ο Jordan είχε μ.ό. 3,2 κλεψίματα και περισσότερες τάπες (131) από 16 σέντερ του ΝΒΑ! Όμως η αληθινή μαγεία του δεν είχε φτάσει ακόμη…
Στον α’ γύρο των πλέι οφ, οι Bulls μονομάχησαν με το Cleveland σε μια σειρά που κρίθηκε στα 5 ματς. Ο Jordan άναψε τους Cavs (και τον Craig Ehlo) με 50 πόντους στο πρώτο ματς και μόλις άκουσε ότι ο γκαρντ του Cleveland, Ron Harper, υποσχέθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν θα επαναλαμβανόταν, ο «Air» πέτυχε 55 πόντους στο δεύτερο ματς. Όταν οι Cavaliers ισοφάρισαν τη σειρά σε 2-2, ο Jordan καθάρισε με 39 πόντους στο Σικάγο. Στο β’ γύρο, οι Bulls ήταν τα θύματα των Pistons με 4-1, αλλά τα βήματα προόδου ήταν φανερά.
Οι Jordan Rules
Η σειρά με το Ντιτρόιτ και τα όσα ακολούθησαν έφεραν στο φως της δημοσιότητας τους περίφημους Jordan Rules, ένα αμυντικό πακέτο εμπνευσμένο από τους βοηθούς του Chuck Daly, Ντικ Βερσέις και Ρον Ρόθσταϊν, στο οποίο κάθε παίκτης των Pistons είχε από μια αμυντική υποχρέωση για τον περιορισμό του Jordan. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Οι Pistons αισθάνονταν ότι μπορούσαν να αφήσουν ελεύθερους τους υπόλοιπους Bulls, να συγκεντρωθούν στον Jordan και να νικήσουν. Είχαν δίκιο. Μετά την ήττα τους με 112-110, τον Απρίλιο του ’88 σε εθνικό δίκτυο, με τον Jordan να τους φορτώνει με 59 πόντους, οι Pistons κατάφεραν να τον ελέγξουν, περιορίζοντάς τον στα επόμενα 17 παιχνίδια (κανονική περίοδο και πλέι οφ) σε μ.ό. 28,3 (!) πόντων, 7,6 πόντους λιγότερους σε σχέση με το μ.ό. που είχε στα 19 προηγούμενα παιχνίδια.
Ο ίδιος ήταν έξω φρενών με τους συμπαίκτες του. Γι’ αυτό είχε δηλώσει: «Πολλές φορές εύχομαι να είμαι ένας από τους συμπαίκτες μου και να κοιτάω αυτή την άμυνα. Πρέπει να είναι ωραία. Όμως δεν είναι ωραία για μένα».
Το Ντιτρόιτ έγινε ο κακός δαίμονας των Bulls τις επόμενες δύο σεζόν, αποκλείοντάς τους στους τελικούς της Ανατολής. Αν και το Σικάγο νίκησε τη δραματική σειρά των 5 αγώνων κόντρα στο Cleveland, το 1989, όταν ο Jordan σημείωσε το περίφημο νικητήριο καλάθι στην εκπνοή απέναντι στον ανήμπορο Ehlo, και στη συνέχεια τους Knicks με 4-2, στους τελικούς της Ανατολής, έπεσαν με 4-2 στους Pistons, που στέφθηκαν πρωταθλητές στο ΝΒΑ.
Την επόμενη χρονιά το Σικάγο πίεσε τους Pistons και τα πάντα κρίθηκαν στο έβδομο ματς της σειράς των τελικών της περιφέρειας, όπου το Ντιτρόιτ επικράτησε εύκολα με 93-74, μια και οι Bulls δεν βρήκαν το φάρμακο για τα «κακά παιδιά» των Pistons. Αν και οι περίφημοι Jordan Rules επικράτησαν, ακόμα και οι Pistons γνώριζαν ότι έφτανε το τέλος τους κι ερχόταν η σειρά των Bulls.
Άλλωστε, ο άσσος των Pistons Joe Dumars είχε παραδεχθεί: «Όσο οι συμπαίκτες του Jordan γίνονται καλύτεροι, τόσο δυσκολότερο θα είναι να παίξουμε άμυνα. Ο Jordan είναι το σίγουρο. Ξέρουμε τι μπορεί να κάνει. Το τι κάνουν οι συμπαίκτες του είναι αυτό που έχει σημασία».
Πολύ σύντομα αυτό θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει το Σικάγο στον τίτλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου